Het heeft iets nobels, maar ook tragisch, om weerstand te bieden aan het lot: de natuur en de grootsheid van de wereld confronteren, maar ook de nietigheid van het eigen bestaan. Een moeder en haar kind leunen tegen de wind bovenop een majestueuze rots, een man sleept een stoel voort midden in een verschroeid landschap.
De werken van Panos Kokkinias vallen op door hun existentiële en tijdloze karakter, maar zijn toch ongelooflijk modern voor de internationale fotografie en voor Griekenland. In zijn beelden, die op zichzelf staand hun eigen verhaal vertellen maar ook als serie een gedachtegang kunnen weergeven, vormt de aanwezigheid van mensen een verhalend medium en een middel om de oorspronkelijke structuur van de natuurlijke omgeving te ondermijnen. De mens wordt op twee niveaus tegelijk weergegeven, als pion en als schepper.
In die gedetailleerde opgezette composities die de nadruk leggen op kleur, werkt het Griekse landschap - ongerept of vernield - als achtergrond én als protagonist. Het hangt er allemaal vanaf welke afstand we nemen, zowel letterlijk als metaforisch, om in elk van de verhalen te stappen en ze zo zichtbaar te maken.

Coordinatie: Vangelis Ioakimidis, Alexandra Athanasiadou